สมเด็จพระสังฆราช ลำดับที่ ๑๑ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
สมเด็จพระสังฆราช ลำดับที่ ๑๑ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์
สมเด็จพระสังฆราช พระองค์ที่ ๑๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ภาพที่ได้รับการบูรณะและสร้างสรรค์ด้วยเทคโนโลยี คือพระรูปแบบเสมือนจริงของ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ พระองค์ที่ ๑๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์เป้าหมายของการบูรณะ พระรูปสมเด็จพระสังฆราช แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ คือการฟื้นคืนประวัติศาสตร์ด้านภาพเสมือนจริงของสมเด็จพระสังฆราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ผ่านหลักฐานภาพถ่ายที่หลงเหลืออยู่จริงสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ (๑๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๐๒ – ๒๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๐) ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พระองค์ที่ ๑๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเสด็จสถิต ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร มีพระนามก่อนผนวชว่า หม่อมเจ้าภุชงค์ ชมพูนุท หลังผนวชได้รับการสถาปนาสมณศักดิ์เป็น หม่อมเจ้าพระสถาพรพิริยพรต, พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระสถาพรพิริยพรต และ พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ ตามลำดับ
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ ขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้าตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๖๔ มีพระนามว่า พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ก่อนที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงเลื่อนกรมขึ้นเป็นกรมหลวงเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๖๙ และดำรงตำแหน่งเป็นเวลา ๑๖ ปี จนสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. ๒๔๘๐ ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๖๘ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสถาปนาพระอิสริยยศพระอัฐิขึ้นเป็นสมเด็จพระมหาสมณเจ้า พระองค์ที่ ๔ และทรงเลื่อนกรมขึ้นเป็นกรมพระ เฉลิมพระนามว่า สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์____________พระประวัติประสูติกาลสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ (๑๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๐๒ – ๒๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๐)ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พระองค์ที่ ๑๑ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
เสด็จสถิต ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร มีพระนามก่อนผนวชว่า หม่อมเจ้าภุชงค์ ชมพูนุท
ทรงเป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนเจริญผลภูลสวัสดิ์ ต้นราชสกุลชมพูนุท กับหม่อมปุ่น ประสูติเมื่อวันศุกร์ที่ ๑๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๐๒ แรม ๗ ค่ำ เดือนอ้าย
ที่วังหน้าวัดราชบพิธฯ มุมถนนราชบพิธกับถนนเฟื่องนคร
ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวการศึกษาขณะเป็นฆราวาสเมื่อยังทรงพระเยาว์ ได้ทรงศึกษาอักขรสมัยไทยในสำนักเจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์ผู้เป็นย่าเมื่อเข้าพิธีเกศากันต์แล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ไปศึกษาที่โรงเรียน Raffles ประเทศสิงคโปร์ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๑๔ เป็นเวลา ๙ เดือน แล้วจึงเสด็จกลับพระนครต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้ตั้งโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษสำหรับเจ้านายขึ้น จึงทรงเข้าศึกษาต่อที่นี่ โดยไม่กลับไปประเทศสิงคโปร์อีกนอกจากนี้ยังทรงศึกษาอักษรขอมจากพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)
จนผนวชในปี พ.ศ. ๒๔๑๖ ผนวชพ.ศ. ๒๔๑๖ เมื่อพระชนมายุได้ ๑๔ พรรษา
ผนวชเป็นสามเณร ณ วัดพระศรีรัตนศาสดารามพระอุปัชฌาย์: สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์
พระกรรมวาจาจารย์: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากรผนวชแล้วประทับ ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหารเมื่อครบอุปสมบท วันที่ ๒๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๒๒
อุปสมบท ณ วัดพระศรีรัตนศาสดารามพระอุปัชฌาย์: สมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ)
พระกรรมวาจาจารย์: สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว)
พระบรรพชาจารย์: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากรได้รับพระนามฉายาว่า “สิริวฑฺฒโน” การศึกษาขณะเป็นบรรพชิต ศึกษาภาษาบาลีกับพระครูบัณฑรธรรมสโมทาน (สด)
ภาษาไทยกับพระยาโอวาทวรกิจ (แก่น)
ภาษาสันสกฤตกับพราหมณ์สอบเปรียญครั้งแรก ปี พ.ศ. ๒๔๒๕
ได้เปรียญธรรม ๔ ประโยคปี พ.ศ. ๒๔๓๐
แปลได้เพิ่มอีก ๑ ประโยค
รวมเป็นเปรียญธรรม ๕ ประโยคพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานวัตถุจัตุปัจจัยมูลค่า ๒ ชั่งเป็นรางวัล ____________ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ สมเด็จพระสังฆราชทุกพระองค์ล้วนสังกัด มหานิกาย ซึ่งเป็นคณะสงฆ์หลักที่สืบทอดจารีตมาตั้งแต่สมัยอยุธยา การแต่งกายของพระสงฆ์ในยุคนี้ยังไม่มีมาตรฐานตายตัว สีจีวรมักเป็นสีเหลืองทอง สีตองอ่อน หรือสีน้ำตาลจากการย้อมด้วยวัสดุธรรมชาติ การห่มจีวรมีความหลากหลาย ทั้งห่มคลุมและห่มเฉวียงตามสายครูบาอาจารย์ ยังไม่ปรากฏความแตกต่างเชิง “นิกาย” อย่างชัดเจนในทางรูปแบบเมื่อเข้าสู่รัชสมัย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๓, ครองราชย์ พ.ศ. ๒๓๖๗–๒๓๙๔) สมเด็จพระสังฆราชลำดับที่ ๕ คือ สมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน) และลำดับที่ ๖ คือ สมเด็จพระอริยวงษญาณ (นาค) ดำรงตำแหน่งต่อเนื่องในช่วงที่คณะสงฆ์ยังเป็นมหานิกายทั้งหมด สมเด็จพระสังฆราช ลำดับที่ ๖ ซึ่งดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. ๒๓๘๖–๒๓๙๒ ประทับ ณ วัดราชบุรณราชวรวิหาร นับเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญในเชิงประวัติศาสตร์ภาพเสมือนจริง เพราะอยู่ใกล้ช่วงเวลาที่สยามเริ่มรู้จักเทคโนโลยีการถ่ายภาพ แต่ภาพต้นฉบับที่ใช้ในการบูรณะเป็นภาพเขียน ซึ่งไม่ทราบหลักฐานที่มาแน่นอนว่าใครเป็นผู้วาดและวาดเมื่อไร เหตุผลเพราะมีภาพวาดเสมือนจริงของพระองค์ ทำให้การบูรณะภาพของพระองค์เป็น “จุดตั้งต้น” ของโครงการบูรณะพระรูป สมเด็จพระสังฆราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของศาสนจักรไทยเกิดขึ้นในรัชสมัยถัดมา คือรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๔, ครองราชย์ พ.ศ. ๒๓๙๔–๒๔๑๑) ก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงผนวชยาวนานในสมณเพศในพระนาม พระวชิรญาณเถระ และได้ศึกษาพระไตรปิฎกควบคู่กับวิทยาการตะวันตกจากมิชชันนารี เช่น ภูมิศาสตร์ ดาราศาสตร์ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ แนวคิดแบบเหตุผลและสัจนิยม รวมถึงความเคร่งครัดในพระวินัย ทำให้พระองค์ทรงเห็นความหย่อนยานในคณะสงฆ์ร่วมสมัย และนำไปสู่การสถาปนา ธรรมยุติกนิกาย ขึ้น โดยได้รับแรงบันดาลใจจากรามัญนิกายและสีหลนิกาย โดยมีแนวปฏิบัติที่เคร่งครัดต่อพระวินัย จีวรที่นิยมในธรรมยุตจึงเป็น สีกรักหรือสีน้ำตาลเข้ม ห่มจีวรห่มดอง (เปิดไหล่ขวา) และห่มม้วนซ้าย ไม่มีผ้ารัดอก แสดงถึงความเคร่งครัด มีระเบียบ และสะท้อนแนวคิดสัจนิยมตามพระราชดำริของรัชกาลที่ ๔ เมื่อเทียบกับมหานิกายที่ยังคงใช้สีเหลืองทองและห่มผ้าแบบม้วนขวา (ห่มมังกร) หรือห่มคลุมเพื่อความเรียบร้อยในช่วงต้นรัชกาลที่ ๔ สมเด็จพระสังฆราชยังคงเป็นฝ่ายมหานิกาย คือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส ซึ่งนับเป็นสมเด็จพระสังฆราชฝ่ายมหานิกายพระองค์สุดท้ายก่อนที่ธรรมยุติกนิกายจะก้าวขึ้นสู่ศูนย์กลางอำนาจของศาสนจักรไทยอย่างแท้จริง การแต่งกายในยุคนี้ยังคงสีจีวรแบบดั้งเดิม แต่เริ่มมีความเรียบร้อยและความตระหนักในพระวินัยมากขึ้นสมเด็จพระสังฆราชลำดับถัดมาในรัชกาลที่ ๕ คือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ (ลำดับที่ ๘) เป็น สมเด็จพระสังฆราชธรรมยุตพระองค์แรก เสด็จสถิต ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร และสีจีวรที่นิยมในธรรมยุตก็มักเป็น สีกรักเข้ม แสดงถึงการเคร่งครัดวินัยและคงแนวคิดสัจนิยมที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงวางรากฐานไว้ ซึ่งทำให้แบบแผนการแต่งกาย สีจีวร และรูปแบบพิธีกรรมของธรรมยุตได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วทั้งคณะสงฆ์ สอดคล้องกับรัฐสมัยใหม่ที่กำลังจัดระเบียบสถาบันต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ และสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ต่อมา คือ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุสฺสเทวมหาเถร) เป็นสมเด็จพระสังฆราชธรรมยุต (พระองค์ที่ ๒) เช่นกันในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ ๖, พ.ศ. ๒๔๕๓–๒๔๖๘) สมเด็จพระสังฆราชลำดับที่ ๑๐ คือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (เป็นสมเด็จพระสังฆราชธรรมยุต พระองค์ที่ ๓ และองค์ที่ ๒ ที่เสด็จสถิต ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ) ซึ่งเป็นยุคที่ภาพถ่ายของพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่เริ่มปรากฏชัดเจน การแต่งกายของธรรมยุตในยุคนี้ โดยเฉพาะการใช้สังฆาฏิพาดบ่าในพิธี กลายเป็น “ภาพจำ” ของพระสงฆ์ชั้นสูงในต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ภายหลังจากที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๖๔ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ ขึ้นเป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก มีพระนามที่จารึกตามพระสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า เมื่อวันที่ ๒๐ สิงหาคม ปีเดียวกัน นับเป็นสมเด็จพระสังฆราชเจ้าพระองค์แรกในกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาเมื่อวันที่ ๒๐ เมษายน พ.ศ. ๒๔๖๙ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็นกรมหลวง มีพระนามโดยสังเขปว่า พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า พระองค์เป็นสมเด็จพระสังฆราชธรรมยุต พระองค์ที่ ๔ และเป็นสมเด็จพระสังฆราช พระองค์แรกที่เสด็จสถิต ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ประชวรด้วยพระโรคเส้นพระโลหิตในกระเพาะพระบังคนเบาพิการ ทำให้บังคนเบาเป็นโลหิต สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ ๒๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๐ แรม ๓ ค่ำ เดือน ๙ สิริรวมพระชนมายุได้ ๗๗ พรรษา ดำรงสมณเพศได้ ๕๙ พรรษา มีพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ เมื่อวันที่ ๒๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๘๑ ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารสถาปนาพระอิสริยยศเฉลิมพระนามพระอัฐิต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๖๘ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๑๐ มีพระบรมราชโองการโปรดสถาปนาพระอิสริยยศและเฉลิมพระนามพระอัฐิพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ขึ้นเป็น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น ๓ ทรงกรมในชั้นกรมพระ เสด็จสถิตที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า เฉลิมพระนามตามที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ เคยทรงรจนาไว้ว่า สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ เนื่องในโอกาสอภิลักขิตสมัย ๑๐๐ ปี นับแต่วันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ ในวันที่ ๒๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๘ และ ๑๐๐ ปี วันเสด็จขึ้นทรงราชย์แห่งพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ ในวันที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๘ ด้วยทรงสถิตในที่พระราชกรรมวาจาจารย์ในรัชกาลที่ ๖ และในรัชกาลที่ ๗ ดังที่ปรากฏในสร้อยพระนามตอนหนึ่งว่า “ไทวภราดรมหาราชาภินิษกรมณาจารย์” อีกทั้งยังทรงเป็นสมเด็จอุปัชฌายะของสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ พระราชอุปัธยาจารย์ในรัชกาลที่ ๑๐ ดังนั้น นับเนื่องถึงปัจจุบัน จึงทรงเป็นพระบูรพาจารย์ในทางธรรม กล่าวคือ เป็นพระอุปัชฌาย์ของพระราชอุปัธยาจารย์โดยเมื่อวันที่ ๑๔ กรกฎาคม พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล เสด็จแทนพระองค์ไปในการพระราชพิธีจารึกพระสุพรรณบัฏ ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง และออกประกาศพระบรมราชโองการสถาปนาสมเด็จพระมหาสมณเจ้าลงในราชกิจจานุเบกษาในอีกสามวันถัดมา (๑๗ กรกฎาคม)ต่อมาเมื่อวันที่ ๘ ธันวาคม พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินไปยังวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ในการทรงบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในอภิลักขิตสมัย ๑๐๐ ปี วันสวรรคต และอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในลักขิตสมัย ๑๐๐ ปี วันขึ้นทรงราชย์ พร้อมทั้งทรงสถาปนาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ และทรงยกเบญจปฎลเศวตฉัตรขึ้นถวายกางกั้นพระรูปในซุ้มคูหาพระเจดีย์ เพื่อเป็นเครื่องปรากฏแห่งพระมหาสมณคุณสืบไปทั้งนี้ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์ เป็นสมเด็จพระมหาสมณเจ้าพระองค์ที่ ๔ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นพระเจ้าบรมวงศ์เธอที่ได้รับสถาปนาพระอัฐิให้ขึ้นทรงกรมในชั้นกรมพระเป็นพระองค์แรกในรัชกาลที่ ๑๐ หากยึดตามวันที่ออกประกาศพระบรมราชโองการ ____________ The Eleventh Supreme Patriarch
Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์)
The 11th Supreme Patriarch of Rattanakosin
Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์)This restored and AI-enhanced image presents a realistic likeness of Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์), the 11th Supreme Patriarch of Rattanakosin.The objective of restoring the portraits of the Supreme Patriarchs of Rattanakosin is to revive their visual history in realistic form, based on surviving photographic evidence.Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์) (16 December B.E. 2402 – 25 August B.E. 2480 / 1859–1937) served as the 11th Supreme Patriarch (Somdet Phra Sangharaja Sakol Maha Sanghaparinayok – สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก) of Rattanakosin. He resided at Wat Ratchabophit Sathit Maha Simaram Ratchaworawihan (วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร).Before ordination, his name was Mom Chao Phuchong Chomphunut (หม่อมเจ้าภุชงค์ ชมพูนุท). After ordination, he was successively elevated in ecclesiastical rank as Mom Chao Phra Sathaphon Phiriyaphrot (หม่อมเจ้าพระสถาพรพิริยพรต), Phra Worawongse Ther Phra Ong Chao Phra Sathaphon Phiriyaphrot (พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระสถาพรพิริยพรต), and Phra Worawongse Ther Krom Muen Chinaworn Sirivadhan (พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์).King Vajiravudh (Phra Bat Somdet Phra Mongkut Klao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama VI) appointed Phra Worawongse Ther Krom Muen Chinaworn Sirivadhan as Supreme Patriarch in B.E. 2464 (1921), with the formal title Phra Chao Worawongse Ther Krom Muen Chinaworn Sirivadhan Somdet Phra Sangharaja Chao (พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า).King Prajadhipok (Phra Bat Somdet Phra Pok Klao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama VII) later elevated him to the rank of Krom Luang in B.E. 2469 (1926). He served for 16 years until his passing in B.E. 2480 (1937), during the reign of King Ananda Mahidol (Phra Bat Somdet Phra Paraminthra Maha Ananda Mahidol – พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล, Rama VIII).Later, in B.E. 2568 (2025), King Vajiralongkorn (Phra Bat Somdet Phra Vajiraklao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama X) posthumously elevated his royal status to Somdet Phra Maha Samana Chao, the 4th of that rank in Rattanakosin, and raised his princely title to Krom Phra, bestowing the name Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์). Biography
BirthSomdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์) (16 December B.E. 2402 – 25 August B.E. 2480)He was the 11th Supreme Patriarch of Rattanakosin and resided at Wat Ratchabophit Sathit Maha Simaram Ratchaworawihan (วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร).His birth name was Mom Chao Phuchong (หม่อมเจ้าภุชงค์). He was the eldest son of Phra Chao Borom Wongse Ther Krom Khun Charoenphon Phunlasawat (พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนเจริญผลภูลสวัสดิ์), progenitor of the Chomphunut (ชมพูนุท) family, and Mom Pun (หม่อมปุ่น).He was born on Friday, 16 December B.E. 2402 (1859), waning moon, 7th night of the first lunar month, at the Front Palace residence near Wat Ratchabophit, at the corner of Ratchabophit and Fueang Nakhon Roads, during the reign of King Mongkut (Phra Bat Somdet Phra Chom Klao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama IV). Education as a LaymanIn his youth, he studied Thai literacy under Chao Chom Manda Samrit (เจ้าจอมมารดาสัมฤทธิ์), his grandmother.After undergoing the topknot-cutting ceremony, King Chulalongkorn (Phra Bat Somdet Phra Chulachomklao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama V) sent him to study at Raffles School in Singapore in B.E. 2414 (1871) for nine months, after which he returned to Bangkok.Later, when King Chulalongkorn established an English-language school for princes, he continued his studies there instead of returning to Singapore. He also studied Khmer script under Phraya Sri Sunthonwohan (Noi Achan Yangkun – พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)) until his ordination in B.E. 2416 (1873). OrdinationIn B.E. 2416 (1873), at age 14, he was ordained as a novice monk at Wat Phra Si Rattana Satsadaram (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม).Preceptor: Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phraya Pavares Variyalongkorn (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์)
Kammavachacariya: Phra Worawongse Ther Phra Ong Chao Phra Arun Niphakhunakon (พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร)He then resided at Wat Ratchabophit.Upon reaching full ordination age, on 29 June B.E. 2422 (1879), he was ordained as a bhikkhu at Wat Phra Si Rattana Satsadaram.Preceptor: Somdet Phra Wanarat (Thap Buddhisiri – สมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ))
Kammavachacariya: Somdet Phra Ariyavongsagatayana (Sa Pussadevo – สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว))
Ordination instructor: Phra Worawongse Ther Phra Ong Chao Phra Arun NiphakhunakonHe received the monastic name “Sirivaḍḍhano” (สิริวฑฺฒโน). Monastic EducationHe studied Pali under Phra Khru Bandhondhamsamothan (Sod – พระครูบัณฑรธรรมสโมทาน (สด)), Thai under Phraya Owath Worakit (Kaen – พระยาโอวาทวรกิจ (แก่น)), and Sanskrit under Brahmin teachers.He passed the Parian examination for the first time in B.E. 2425 (1882), achieving Parian 4.In B.E. 2430 (1887), he passed an additional level, achieving Parian 5.King Chulalongkorn awarded him four requisites valued at 2 chang as a reward. ____________ In the early Rattanakosin period, every Supreme Patriarch belonged to the Mahānikāya (มหานิกาย), the principal monastic order that had continued the ecclesiastical traditions of the Ayutthaya period. The dress of monks at that time had not yet been standardised. Robes were commonly dyed golden yellow, pale saffron, or brown using natural materials. The style of wearing the robe varied, including both full covering and diagonal draping according to different lineages. A clear distinction between “sects” in terms of visual form had not yet emerged.During the reign of King Nangklao (Phra Bat Somdet Phra Nangklao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama III, reigned B.E. 2367–2394 / 1824–1851), the 5th Supreme Patriarch, Somdet Phra Ariyavongsayan (Don – สมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน)), and the 6th Supreme Patriarch, Somdet Phra Ariyavongsayan (Nak – สมเด็จพระอริยวงษญาณ (นาค)), served consecutively while the Sangha remained entirely Mahānikāya.The 6th Supreme Patriarch, who served between B.E. 2386–2392 (1843–1849), resided at Wat Ratchaburana Ratchaworawihan (วัดราชบุรณราชวรวิหาร). This period marks an important starting point in terms of visual history, as Siam was approaching the introduction of photographic technology. However, the original source used in restoration was a painted portrait, the provenance of which remains uncertain. The existence of such a realistic painting allowed his restoration to become the “point of departure” for the project of restoring the portraits of the Supreme Patriarchs of Rattanakosin.A major transformation in the Thai ecclesiastical institution occurred in the subsequent reign of King Mongkut (Phra Bat Somdet Phra Chom Klao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama IV, reigned B.E. 2394–2411 / 1851–1868).Before ascending the throne, he had spent many years in monastic life under the name Phra Vajirayanathera (พระวชิรญาณเถระ). During that time, he studied the Tipiṭaka alongside Western sciences introduced by missionaries, including geography, astronomy, mathematics, science, and English. His rationalist outlook and strict adherence to the Vinaya led him to perceive laxity within the contemporary Sangha. This resulted in the establishment of the Dhammayuttika Nikāya (ธรรมยุติกนิกาย), inspired by the Raman Nikāya and the Sri Lankan lineage.The Dhammayuttika robe tradition favoured darker brown or deep saffron robes, worn in the dhong style (exposing the right shoulder) and wrapped over the left side without a breast band. This reflected discipline, orderliness, and the rational principles promoted by King Mongkut. In contrast, the Mahānikāya continued to use golden-yellow robes and traditional wrapping styles, including the so-called “dragon” wrap or full covering for formality.At the beginning of Rama IV’s reign, the Supreme Patriarch remained from the Mahānikāya: Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Paramanuchitchinorot (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส), who was the final Mahānikāya Supreme Patriarch before the Dhammayuttika Nikāya rose to central authority within the Thai ecclesiastical structure. Dress at this time remained traditional, though increasing attention was given to decorum and discipline.In the reign of King Chulalongkorn (Phra Bat Somdet Phra Chulachomklao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama V), the 8th Supreme Patriarch, Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phraya Pavares Variyalongkorn (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์), became the first Dhammayuttika Supreme Patriarch. He resided at Wat Bowonniwet Ratchaworawihan (วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร).The dark saffron robes of the Dhammayuttika order became standardised throughout the Sangha, reflecting the discipline and rational principles laid down by King Mongkut, in harmony with the emerging modern state that was systematising its institutions.His successor, Somdet Phra Ariyavongsagatayana (Pussadeva Mahathera – สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุสฺสเทวมหาเถร)), was likewise a Dhammayuttika Supreme Patriarch (the second of that lineage).During the reign of King Vajiravudh (Phra Bat Somdet Phra Mongkut Klao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama VI, B.E. 2453–2468 / 1910–1925), the 10th Supreme Patriarch was Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phraya Vajirananavarorasa (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส), the third Dhammayuttika Supreme Patriarch and the second to reside at Wat Bowonniwet.This period saw increasingly clear photographic documentation of senior monks. The wearing of the saṅghāṭi draped over the shoulder in ceremonial contexts became a defining visual image of senior clergy in the early twentieth century.Following the death of Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phraya Vajirananavarorasa on 2 August B.E. 2464 (1921), King Vajiravudh appointed Phra Worawongse Ther Krom Muen Chinaworn Sirivadhan (พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์) as Supreme Patriarch on 20 August of the same year.He became the first Supreme Patriarch in Rattanakosin to bear the title Somdet Phra Sangharaja Chao (สมเด็จพระสังฆราชเจ้า).On 20 April B.E. 2469 (1926), King Prajadhipok elevated him to the rank of Krom Luang. He became the fourth Dhammayuttika Supreme Patriarch and the first Supreme Patriarch to reside at Wat Ratchabophit Sathit Maha Simaram Ratchaworawihan (วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร).He passed away on 25 August B.E. 2480 (1937), aged 77, having spent 59 years in the monastic order. His royal cremation took place on 21 February B.E. 2481 (1938) at Wat Thepsirintrawat Ratchaworawihan (วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร).Posthumous ElevationIn B.E. 2568 (2025), King Vajiralongkorn (Phra Bat Somdet Phra Vajiraklao Chao Yu Hua – พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, Rama X) issued a royal command to elevate his posthumous royal status to Chao Borom Wongse Ther, third class, in the rank of Krom Phra, bestowing the name:Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong
(สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์)This elevation commemorated the centenary (100 years) of the death of King Vajiravudh on 25 November B.E. 2568 (2025) and the centenary of the accession of King Prajadhipok on 26 November B.E. 2568 (2025).On 14 July, Prince Chalermsuek Yukol (พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล) represented the King at the ceremony of inscribing the Royal Golden Plaque (Phra Suphannabat – พระสุพรรณบัฏ) at Wat Phra Si Rattana Satsadaram (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม), Grand Palace. The formal announcement was published in the Royal Gazette three days later, on 17 July.On 8 December, King Vajiralongkorn and Queen Suthida (Somdet Phra Nang Chao Suthida Patcharasuthaphimalalakshana – สมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี) proceeded to Wat Ratchabophit to perform merit-making ceremonies commemorating the 100th anniversary of King Vajiravudh’s death and the 100th anniversary of King Prajadhipok’s accession.At that time, the King formally proclaimed the elevation of Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong and raised the five-tiered white royal umbrella (Benjapatol Sawet Chatra – เบญจปฎลเศวตฉัตร) over his portrait within the chedi alcove, as a lasting symbol of his supreme ecclesiastical virtue.Thus, Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinawornwisutthithewarayawong became the fourth Somdet Phra Maha Samana Chao of Rattanakosin and the first Chao Borom Wongse Ther in the reign of King Rama X to receive posthumous elevation to the rank of Krom Phra.____________ เรียนเชิญกด Subscribe ได้ที่ลิงก์นี้ครับ เพื่อร่วมติดตามงานสร้างสรรค์ต้นฉบับ งานวิจัยประวัติศาสตร์แฟชั่น และผลงานอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมด้วยเทคโนโลยี AI ของ AI Fashion Lab, London ซึ่งมุ่งตีความอดีตผ่านมิติใหม่ของการบูรณะภาพ การสร้างสรรค์ภาพ และการเล่าเรื่องด้วยศิลปะเชิงดิจิทัล 🔗 https://www.facebook.com/aifashionlab/subscribe/#aifashionlab #AI #aiartist #aiart #aifashion #aifashiondesign #aifashionstyling #aifashiondesigner #fashion #fashionhistory #historyoffashion #fashionstyling #fashionphotography #digitalfashion #digitalfashiondesign #digitalcostumedesign #digitaldesign #digitalaiart #ThaiFashionHistory #ThaiFashionAI #thailand #UNESCO 
