พระราชพิธีอภิเษกสมรส รัชกาลที่ ๗ และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี
พระราชพิธีอภิเษกสมรส รัชกาลที่ ๗ และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี
ภาพที่ได้รับการบูรณะและสร้างสรรค์ด้วยเทคโนโลยี AI นี้ เป็นพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ฉายในวันพระราชพิธีอภิเษกสมรส ในสมัยรัชกาลที่ ๖ ขณะที่ยังทรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมขุนสุโขทัยธรรมราชา และหม่อมเจ้ารำไพพรรณี พระชายา เมื่อวันที่ ๒๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๖๑ (ค.ศ. ๑๙๑๘) ในวันพระราชพิธีอภิเษกสมรส พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระชนมพรรษา ๒๕ พรรษา และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี มีพระชนมพรรษา ๑๔ พรรษา
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงฉลองพระองค์เครื่องแบบเต็มยศนายร้อยเอก ราชองครักษ์ ประจำกรมบัญชาการกองทัพน้อยที่ ๒ คอเสื้อและขอบแขนเสื้อเป็นสีบานเย็น เพราะทรงสังกัดส่วนกลาง ส่วนสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี ทรงฉลองพระองค์แบบร่วมสมัย เสื้อลูกไม้แบบ late teens พร้อมทั้งผ้านุ่งโจงกระเบน ถุงน่อง และรองเท้า
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสำเร็จวิชาการทหารบกมาจากประเทศอังกฤษ ทั้งยังได้ทรงเข้าประจำการเป็นนายร้อยตรีกิตติมศักดิ์แห่งกองทัพอังกฤษที่กองทหารปืนใหญ่รักษาพระองค์ในระหว่างนั้น ในส่วนของสยาม ทรงดำรงพระยศเป็นนายร้อยตรีนอกกอง กรมทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ และนายร้อยโทนอกกองกรมทหารปืนใหญ่รักษาพระองค์ในเวลาต่อมา
ครั้นเสด็จกลับถึงประเทศไทยเมื่อวันที่ ๒๐ เมษายน พ.ศ. ๒๔๕๗ (ค.ศ. ๑๙๑๔) แล้ว ได้ทรงเข้ารับราชการกองทัพบกในตำแหน่งนายทหารคนสนิทของจอมพล สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงศ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ องค์เสนาบดีทหารบก ต่อมาทรงได้รับพระราชทานเลื่อนพระยศเป็นนายร้อยเอก ประจำกรมบัญชาการกองทัพน้อยที่ ๒ ในตำแหน่งนายทหารเสนาธิการ
ต่อมาทรงลาราชการเพื่อผนวช ณ อุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ใน พ.ศ. ๒๔๖๐ (ค.ศ. ๑๙๑๗) โดยมีสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ (ปัจจุบันคือสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ แล้วเสด็จไปประทับจำพรรษา ณ พระตำหนักปั้นหยา วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ทรงได้รับฉายาว่า “ปชาธิโป” ในระหว่างที่ผนวชนั้น สมเด็จพระอุปัชฌาย์ทรงปรารภว่า พระองค์เป็นพระอนุชาพระองค์เล็ก ถึงอย่างไรก็คงไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นแน่ ดังนั้นจึงทรงชวนให้พระองค์อยู่ในสมณเพศตลอดไป เพื่อจะได้ช่วยปกครองสังฆมณฑลสืบไป แต่พระองค์ได้ปฏิเสธ เนื่องจากในขณะนั้นพระองค์ทรงพอพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ มากกว่า
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงขอหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประกอบพระราชพิธีอภิเษกสมรสพระราชทาน ณ วังสุโขทัย โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานที่ดินสำหรับสร้างตำหนักเป็นเรือนหอ และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถโปรดเกล้าฯ ให้สร้างตำหนักพระราชทาน
พระราชพิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้น ณ พระที่นั่งวโรภาษพิมาน พระราชวังบางปะอิน เมื่อวันที่ ๒๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๖๑ (ค.ศ. ๑๙๑๘) นับเป็นการอภิเษกสมรสครั้งแรกหลังการตรากฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการเสกสมรสแห่งเจ้านายในพระราชวงศ์ และถือเป็นการสมรสแบบตะวันตก โดยมีการถามความสมัครใจของคู่สมรส
ภายหลังทรงพระประชวรเรื้อรัง จำเป็นต้องลาราชการไปพักรักษาพระองค์ในสถานที่ที่มีอากาศเย็นตามคำแนะนำของคณะแพทย์ จึงเสด็จไปรักษาพระองค์ ณ ทวีปยุโรป ใน พ.ศ. ๒๔๖๓ (ค.ศ. ๑๙๒๐) ครั้นหายประชวรแล้ว ทรงเข้าศึกษาวิชาการที่โรงเรียนนายทหารฝ่ายเสนาธิการฝรั่งเศส ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และเสด็จกลับประเทศไทยใน พ.ศ. ๒๔๖๔ (ค.ศ. ๑๙๒๑)
หลังจากนั้นอีก ๔ ปี ทรงเข้ารับราชการในตำแหน่งปลัดกรมเสนาธิการทหารบก และเลื่อนพระยศเป็นนายพันเอก ผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ ๒ รวมทั้งเป็นผู้บังคับการพิเศษกรมทหารปืนใหญ่ที่ ๒
ด้วยพระวิริยะอุตสาหะและสติปัญญา ทรงปรากฏพระเกียรติคุณจนสามารถรับราชการสำคัญสนองพระเดชพระคุณ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงมีพระบรมราชโองการเลื่อนกรมขึ้นเป็น สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ ชเนศรมหาราชาธิราช จุฬาลงกรณนาถวโรรส อุดมยศอุกฤษฐศักดิ์ อุภัยปักษนาวิล อสัมภินชาติพิสุทธิ์ มหามกุฎราชพงศบริพัตร บรมขัตติยมหารัชฎาภิสิญจน์พรรโษทัย มงคลสมัยสมากร สถาวรวรัจฉริยคุณ อดุลยราชกุมาร กรมหลวงสุโขทัยธรรมราชา เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๖๘ (ค.ศ. ๑๙๒๕) ก่อนพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจะเสด็จสวรรคตเพียงไม่กี่วัน
__________
The Royal Wedding of King Prajadhipok and Queen Rambhai Barni
This AI-restored and creatively reconstructed image is a royal photograph of His Majesty King Prajadhipok (พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว), Rama VII, and Her Majesty Queen Rambhai Barni (สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี), taken on the occasion of their royal wedding during the reign of King Vajiravudh (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว), Rama VI. At that time, they had not yet ascended the throne and were still styled His Royal Highness Prince Prajadhipok Sakdidej, Prince of Sukhothai Thammaracha (สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ กรมขุนสุโขทัยธรรมราชา) and Mom Chao Rambhai Barni (หม่อมเจ้ารำไพพรรณี พระชายา). Their marriage took place on 26 August 1918 (พ.ศ. ๒๔๖๑), when Prince Prajadhipok was 25 years old and Mom Chao Rambhai Barni was 14 years old.
Prince Prajadhipok is shown wearing the full dress uniform of a Captain in the Royal Aide-de-Camp Corps, attached to the Second Army Command. The collar and cuffs are in a vivid pink tone, reflecting his attachment to the central command. Beside him, Mom Chao Rambhai Barni appears in fashionable contemporary dress: a lace blouse in the late Teens style, worn with a chong kraben, stockings, and shoes. The ensemble is a striking example of the blending of Siamese court dress with Western fashion during the late 1910s.
King Prajadhipok had completed his military education in England and also served as an honorary second lieutenant in the British Army, attached to the Royal Artillery during his time there. In Siam, he held the rank of second lieutenant outside the line in the King’s Bodyguard regiment, and was later appointed lieutenant outside the line in the Royal Artillery regiment.
After returning to Siam on 20 April 1914 (พ.ศ. ๒๔๕๗), he entered army service as a close military aide to Field Marshal Prince Chakrabongse Bhuvanath, Prince of Phitsanulok Prachanat (สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงศ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ), who was then Minister of War. He was later promoted to captain in the Second Army Command, where he served as a staff officer.
In 1917 (พ.ศ. ๒๔๖๐), he took leave from military service in order to enter the monkhood at Wat Phra Si Rattana Satsadaram (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม). His preceptor was Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phraya Vajirananavarorasa (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส), while the chanting preceptor was Prince Chinvarasirivat (กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์), later Somdet Phra Maha Samana Chao Krom Phra Chinavarasirivadhan (สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระชินวรวิสุทธิเทวารยวงศ์). He then resided for the rains retreat at Phra Tamnak Pan Ya, Wat Bowonniwet Vihara (พระตำหนักปั้นหยา วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร), and received the monastic name Pachathipo (ปชาธิโป).
During his period in the monkhood, it was reportedly remarked by his preceptor that, as a younger prince, there was little likelihood that he would ever have to ascend the throne. For that reason, he was encouraged to remain in the monastic order permanently and assist in the administration of the Sangha. Prince Prajadhipok, however, declined, as he wished instead to marry Mom Chao Rambhai Barni Svastivatana (หม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์).
King Vajiravudh formally requested the hand of Mom Chao Rambhai Barni from His Royal Highness Prince Svasti Sobhana, the Prince of Svastivatana Visishta (สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์), and graciously ordered that the royal wedding be held as a state ceremony. He also granted land for the construction of a residence as the couple’s wedding home, while Queen Saovabha Phongsri (สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ) had a palace residence built for them.
The royal wedding ceremony took place at Varophas Phiman Hall, Bang Pa-In Palace (พระที่นั่งวโรภาษพิมาน พระราชวังบางปะอิน) on 26 August 1918 (พ.ศ. ๒๔๖๑). It was the first royal marriage to be conducted after the promulgation of the new Palace Law governing marriages within the royal family, and it is notable as a royal marriage performed in a Western style, including the formal asking of the bride and groom’s consent. Later, because of chronic ill health, Prince Prajadhipok had to take leave from service and travel to Europe in 1920 (พ.ศ. ๒๔๖๓) for treatment in a cooler climate, following medical advice. After his recovery, he continued his studies at the French Staff College in Paris, before returning to Siam in 1921 (พ.ศ. ๒๔๖๔).
Four years later, he re-entered military service as Deputy Chief of the General Staff, and was promoted to the rank of Colonel, serving as commander of the Second Army Division and also as special commander of the Second Artillery Regiment.
Through his diligence, intelligence, and dedication, he gained increasing royal favour and distinction in state service. On 15 November 1925 (พ.ศ. ๒๔๖๘), only a few days before the death of King Vajiravudh, he was elevated in rank and title to Somdet Chao Fa Prajadhipok Sakdidej, Krom Luang Sukhothai Thammaracha, shortly before his accession to the throne as King Rama VII.
__________
เรียนเชิญกด Subscribe ได้ที่ลิงก์นี้ครับ เพื่อร่วมติดตามงานสร้างสรรค์ต้นฉบับ งานวิจัยประวัติศาสตร์แฟชั่น และผลงานอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมด้วยเทคโนโลยี AI ของ AI Fashion Lab, London ซึ่งมุ่งตีความอดีตผ่านมิติใหม่ของการบูรณะภาพ การสร้างสรรค์ภาพ และการเล่าเรื่องด้วยศิลปะเชิงดิจิทัล https://www.facebook.com/aifashionlab/subscribe/
#aifashionlab #AI #aiartist #aiart #aifashion #aifashiondesign #aifashionstyling #aifashiondesigner #fashion #fashionhistory #historyoffashion #fashionstyling #fashionphotography #digitalfashion #digitalfashiondesign #digitalcostumedesign #digitaldesign #digitalaiart #ThaiFashionHistory #ThaiFashionAI #thailand #UNESCO
